Luieren in Knysna in een appartement dat groter is dan ons eigen huis gelegen aan het water.  Vanaf  ons balkon via een trapje bereiken we een steiger. Aan die van onze buren ligt een plezierjacht aangemeerd, op die van ons staan drie futen. Het is 28 graden, erg ongewoon voor in de winter, vertelt een mevrouw uit de souvenirwinkel. ‘Morgen kan het maar zo weer 15 graden zijn,’ zegt ze. An en ik shoppen, de mannen lopen hard. We wandelen nog een stuk langs de baai. Deze wordt twee keer per dag gevuld door de Indische Oceaan vanwege vloed. Het is rustig, een groepje mensen zit in de schaduw onder de bomen. Wij zoeken de schaduw van het appartement op, de zon brandt krachtig.

Niet alleen de zon is krachtig, de wifi ook en heel eerlijk dat is best even lekker. We kijken filmpjes op YouTube van safari’s waarbij olifanten en neushoorns auto’s aanvallen, blij dat ik hiervan het bestaan niet kende. Koffie/thee maken op het moment dat wij dat willen kan hier; de stroom gaat er pas om 22.00 uur af en niet zoals bij voorgaande adressen drie keer per dag, steeds op een ander tijdstip. We hebben meegemaakt dat we net wilden koken toen de stroomtoevoer stopte.

Liggend op een zonnestoel met mijn ogen dicht, denk ik aan de route hierheen. De wegen blijven mij verbazen: de gaten terwijl er een bord met 120 staat, de bavianen die op onverwachte plekken opduiken, auto’s met laadbaak waarin mensen staan, koeien die langs de weg lopen, inhaalmanoeuvres waar mijn maag van omdraait en de vele mensen lopend langs de weg. Dit is Zuid-Afrika!

Via de N2, een van de grootse wegen in het Zuiden, gaan we naar Wilderness, een plaats die ongeveer in het midden ligt van de route Kaapstad naar Addo Elephant National Park.

Onze vaste chauffeur Krein heeft zich het Afrikaanse rijden volledig eigen gemaakt. Links rijden is inmiddels een peulenschil voor hem. Vandaag heeft hij zich nieuwe vaardigheden eigen gemaakt.

Van tweebaans, veelal zonder vangrail in het midden, verandert de route regelmatig in eenbaans. De toegestane snelheid blijft gelijk, namelijk 120. Inhalen gaat heel galant, een vrachtwagen of auto voor je gaat op de vluchtstrook rijden zodat jij kan passeren. Regelmatig rijden er dus drie voertuigen naast elkaar op een eenbaans weg. Voor Krein een makkie, de rest van de inzittenden heeft het zwaar. Zij hebben twee opties: toeschouwen of ogen sluiten. Wil ik gezegd hebben, dat dat los staat van Kreins rijstijl want die is absoluut veilig.

Net als in Kaapstad lopen ook hier mensen langs de weg, op diezelfde vluchtstrook waar auto’s uitwijken, met dat verschil dat er hier veel harder gereden wordt. Op een gegeven moment zien we op de andere weghelft een tractor rijden, ook langzaam verkeer is kennelijk welkom.

De uitzichten zijn fenomenaal, rotspartijen, groene vlaktes, bergen, zelfs een Nederlands tafereeltje van windmolens op grasland, veel bloeiende agaven en witte baaien met schuimende golven. We zien ook enorme vlaktes vol grazende schapen. Koeien zijn hier duidelijk in de minderheid. Op het laatst moet Krein zijn kop er even goed bijhouden als er langs de kant van de weg op nog geen meter afstand van de auto bavianen lopen. Helaas moeten we dat fotomomentje laten schieten.