Trots steekt hij boven het landschap uit, heet ons welkom vanuit de verte. Nooit gedacht dat hij zo kaal zou zijn, het herkenningspunt van Kaapstad de Tafelberg. De rit naar het appartement blijft hij zichtbaar, hij geeft ons vertrouwen. Dat hebben we zeker nodig, het links rijden is wennen voor zowel Alfred, hij rijdt, als voor ons, de inzittenden. Ook mensen die langs de weg lopen en soms plots oversteken is wennen. Bij verkeerslichten proberen verkopers hun waar te slijten van zakken sinaasappels tot zonnehoeden. Wij tonen geen interesse, wij vergrendelen onze havel (automerk). We rijden langs duizenden barakken met op elk dak een schotel, langs wapperende waslijnen met kleurig kleding en ommuurde droomhuizen.

Na ongeveer een half uur staan we stil voor de slagbomen van een appartementencomplex dat prima zou passen aan de Spaanse costa. Een van de twee mannen, beiden dragen een gebreide muts in de warme zonnestralen, begroet ons, hey, how are you? Na de nodige administratieve afhandeling, krijgt nog vervolg door bezoek aan de bank, want het storten van de deposit mag niet contant en de creditcard weigert, betreden we het appartement. En wie zien we daar vanaf ons balkon? Ons baken, stralend in de zon, de Tafelberg.  

De actualiteit gevolgd, dus starten we onze reis zondag richting vliegveld om te voorkomen dat we maandag ergens in de file belanden vanwege boerenprotesten op de snelweg. We overnachten in Eindhoven, lekker dichtbij Brussel. Toen op Schiphol werd gestaakt, haalden wij opgelucht adem, in Brussel geen problemen. Om 23.00 uur checkt Alfred ons online in, dat verloopt vrij soepel. 

Vanmiddag om 12.00 uur verzamelen we bij Job voor een gezamenlijke lunch. We genieten van heerlijke broodjes tot Alfred een melding op zijn telefoon ontvangt: Your flight has been cancelled. WAT? Ook wij lezen het bericht, het staat er echt. Ze staken op Zaventem. We vallen allemaal even stil.

En nu? Logisch nadenken. Op Frankfurt hebben we een overstap dus … in de auto op weg naar Flughafen Frankfurt am Main. Een lang verhaal kort. We zitten nu we met een biertje op de goede afloop in de buurt van de gate en kunnen om 21.30 uur boarden. Zuid-Afrika here we come!

Hoe dichter de vakantie nadert, hoe hoger het stress niveau. Vannacht heb ik bedacht dat ik mijn camera thuis laat; verkleint de kans op straatroof. Ook ontdoe ik mij van mijn standaardringen, alleen de trouwring mag blijven. 

Overmorgen vliegen we, vandaag wil ik inpakken. Het is toch een andere vakantie dan de campingvakanties in Europa die wij zijn gewend. Wat doe ik? Ik ga foto’s verwijderen van mijn telefoon. Als ik een bepaalde top niet kan vinden, ruim ik eerst mijn kledingkast op. Ik vind het ergens verstopt tussen twee broeken. Als ik de vaatwasser heb uitgepakt, de hond uitgelaten, de biebboeken verlengd, mijn koptelefoon en powerbank aan de lader liggen, ben ik door mijn uitvluchten heen.

Ik moet nu echt inpakken. Maar … wat neem ik mee? Het is juli, hier is het zomer, in Zuid-Afrika winter. Het kan koud zijn, lees ik in de boekjes. Op weeronline zie ik dat het in Kaapstad 19 graden is, hoezo winter? Mijn strategie wordt laagjes: hemdjes, blousjes, vestjes. Niet te veel want op de terugweg moet er plaats zijn voor souverniers. 

Als de koffer is gevuld, is de stress enorm gereduceerd. Ik ga vast goed slapen vannacht!