Slenteren door de op een na oudste stad van Zuid-Afrika, genoemd naar de Nederlander Simon van der Stel. De stad bestaat uit enkel witte gebouwen en oogt daarmee heel schoon. Die aan de Dorpstraat zijn historisch en vallen onder monumentenzorg. Op het eind van de straat zit ‘Oom Samie se Winkel’ met aan de muur koppen van antilopen en buffels, smalle paden langs allerlei mooie spullen. Deze keer koop ik geen souvenir; heb er inmiddels genoeg om deze bijzondere reis te herinneren.

Niets wijst erop dat we in het wijngebied zitten. Wel is duidelijk dat het een universiteitsstad is, veel jonge mensen die de vele terrassen bevolken.  De B&B-eigenaar vertelt dat er hier tegen de 40.000 studenten wonen; studenten waarvan de ouders rijk bedeeld zijn en prat gaan op het feit dat hun zoon/dochter studeert in Stellenbosch.

De stad wordt omarmd door bergen waarop vanochtend één reepje zon zichtbaar was. Nu stralen ze allemaal in de felle zon. Ik kan me moeilijk meer voorstellen hoe koud het vanochtend was toen we de B&B verlieten. De sweater en jasje zijn uit, het kolletje broeit om mijn hals. In een hete auto rijden we naar ons laatste adres in Gordon’s Bay.

De slagboom gaat open. Marchal, onze chauffeur, rijdt ons het terrein op. Een spierwit gebouw bekleed met zilveren letters ‘Lanzerac’ doemt voor ons op. Met een trapje gaan we omhoog en mogen buiten op het brede terras een plaats kiezen. Een mooie zwarte man deelt dekentjes uit, hij is ook de wijnverteller en twee jongens zorgen dat de heater brandt. Het is 10.10 als we allemaal luisteren naar het verhaal over de wijn in het glas, dat voor ons staat en zeker voor een kwart gevuld is. Er staat een lege naast. Die wordt kort daarop gevuld met de wijn die ieder voor zich heeft gekozen uit een lijst met wijnen. Het is de bedoeling dat we alle wijn opdrinken want bij deze proeverij ontbreken de spuugbakken. De Pinotage is van een druif die ontwikkeld is aan de universiteit van Stellenbosch, dus echt Afrikaanse wijn. De andere wijnen hebben allemaal iets Frans in zich.

Marchal haalt ons over een uur op, andere mensen stappen uit, wij in voor de volgende wijnboerderij ‘Neil Ellis’. Hier staat een spuugbak op tafel, echter zijn we  gewend om het glas zelf leeg te drinken. We ontdekken dat wijn anders van smaak wordt met een kaasje erbij. De inrichting is hier strak, er knappert een haardvuur.

De volgende proeverij  ‘Le Pommier’ is overzichtelijk, we proeven een witte, een rode en een rosé, allemaal dezelfde. Ik knik geïnteresseerd na het vertellen van het verhaal dat bij de wijn hoort maar neem inmiddels niets meer op. Als Marchal weer voorrijdt, stappen er geen mensen uit. We nemen plaats tussen een Brits gezin dat momenteel in Dubai woont en twee Vlaamse vriendinnen uit Antwerpen. Bij de volgende wijnboer ’Boschendal’ lunchen we, uiteraard met een bijpassende wijn. Bij de laatste wijnboer ‘Zorgvliet’, zitten we in een kamer met leren fauteuils en stoffen banken. Ik ga voor één wit en twee rood. ‘That’s my language,’ zegt de verteller. Hij heeft een duidelijke voorkeur voor rood.

Om 17.30 worden we afgezet bij onze B&B, ik kleed me uit en ga direct naar bed. Het is duidelijk; ik houd van een glas wijn maar kan slecht tegen alcohol.

Luieren in Knysna in een appartement dat groter is dan ons eigen huis gelegen aan het water.  Vanaf  ons balkon via een trapje bereiken we een steiger. Aan die van onze buren ligt een plezierjacht aangemeerd, op die van ons staan drie futen. Het is 28 graden, erg ongewoon voor in de winter, vertelt een mevrouw uit de souvenirwinkel. ‘Morgen kan het maar zo weer 15 graden zijn,’ zegt ze. An en ik shoppen, de mannen lopen hard. We wandelen nog een stuk langs de baai. Deze wordt twee keer per dag gevuld door de Indische Oceaan vanwege vloed. Het is rustig, een groepje mensen zit in de schaduw onder de bomen. Wij zoeken de schaduw van het appartement op, de zon brandt krachtig.

Niet alleen de zon is krachtig, de wifi ook en heel eerlijk dat is best even lekker. We kijken filmpjes op YouTube van safari’s waarbij olifanten en neushoorns auto’s aanvallen, blij dat ik hiervan het bestaan niet kende. Koffie/thee maken op het moment dat wij dat willen kan hier; de stroom gaat er pas om 22.00 uur af en niet zoals bij voorgaande adressen drie keer per dag, steeds op een ander tijdstip. We hebben meegemaakt dat we net wilden koken toen de stroomtoevoer stopte.

Liggend op een zonnestoel met mijn ogen dicht, denk ik aan de route hierheen. De wegen blijven mij verbazen: de gaten terwijl er een bord met 120 staat, de bavianen die op onverwachte plekken opduiken, auto’s met laadbaak waarin mensen staan, koeien die langs de weg lopen, inhaalmanoeuvres waar mijn maag van omdraait en de vele mensen lopend langs de weg. Dit is Zuid-Afrika!